بعضی شخصیتها در طول تاریخ بوده اند که یا در زمان خودشان و یا در کل تاریخ شبیه این معادلات هستند، نه اینکه شخصیت ناشناخته‌ای باشند بلکه علیرغم وجود اخبار بسیار زیاد از آنها ولی همه جور  می‌شود آنها را تفسیر کرد هم حق و هم باطل.

  ببنید در صدر اسلام جناب ابن عباس که بخاطر نزدیکی به خاندان اهل بیت، یقینا از حق آل‌محمد (ع) مطلع بوده است ولی هیچگاه موضع گیری روشنی در رد خلفای سه گانه و یا تایید خلفای سه گانه ندارد. و لذا روایات او کاملا مورد تایید اهل سنت است و از طرفی شیعه نیز روایات او را نقل می کند و نمی تواند شخصیتش را رد کند. این فرد را قرار دهید در کنار جناب عمار یا ابوذر که کاملا افراد طرفدار حق و تایید شده و از سوی اهل سنت افراد افراطی(!) نامیده می شوند.

   البته این موضوع با بحث "افراد خاکستری" متفاوت است که بنا به نظریه فازی بین دو نقطه حق و باطل بینهایت نقطه خاکستری (طیف) وجود دارد بلکه صحبت این است که این شخصیتها از طرفی درجه اول و خبرساز می باشند و ثانیا اصولا موضع این افراد گنگ و نامعلوم است و طوری موضع می گیرند که هردو طرف حق و باطل او را از خود تخیل می کنند! یعنی دو پهلو صحبت کردن خصوصیت بارز این افراد است .

   باید پذیرفت چنین موضع گیری هایی (که بعد از گذشت سالهای سال هنوز هم دو طرف دعوا، شخصیت مذکور را از جبهه خود می‌پندارند) هنر بزرگی است که نتیجه یک هوش و ذکاوت خاصی است. شاید خصوصیت دیگر این افراد قدرت طلبی یا شهرت طلبی باشد که به نوعی نتیجه حفظ کردن دوطرف حق و باطل و دستیابی به محبوبیت نزد هردو طرف است. یادم است که یکبار آقای هاشمی در تحلیل شخصیت "محمد البرادعی" می‌گفت که: البرادعی برای حفظ پست و جایگاه خودش است که همیشه دو پهلو صحبت می کند. (همزاد پنداری!)

  در عرصه‌ی بین الملل، غیر از این جناب البرادعی که تیپیک این‌نوع شخصیت است، شاید بتوان دبیر کل اتحادیه عرب (عمرو موسی) را هم جزء این افراد محسوب کرد....