2.  رفتم شهرداری. یه بچه­ مثبتِ شیک­پوش(مثل خودم!) اونجا نشسته، می_­پرسم این مبلغ چطور حساب میشه؟ میگه اگر با شهرداری همکاری فرهنگی کنی لازم نیست پولی بپردازی. من هم خوشحال شدم که با آدم­حسابی سَروکار دارم و شهرداری به امور فرهنگی توجه داره. گفتم: خوبه، هرکاری بتونم انجام می­دم. میگه: اگر کارکنان شهرداری دوره زبان انگلیسی بگذرونن حقوقشان زیاد می­شه حالا اگه آموزشگاه شما به من و مسئول اجرائیات یه گواهی بدهد که 200ساعت زبان خوندیم دیگه احتیاج به پرداخت هیچ پولی نیست! ...و من مــُردَم!

3.  یک مرد لاغر قدبلند که دور چشمانش کاملا سیاه شده، اومده، میگه بازرس آموزش پرورش منطقه است. چندتا عیب الکی گرفته و منتظر است که من منفعل بشوم و یا پیشنهادی چیزی بهش بدهم. من هم خودم رو به اون راه زدم و کلی از قانون صحبت کردم. خسته شد و شروع کرد به درد دل کردن که حقوق آموزش­پرورش خیلی کم است و  ما باید خودمان هوای خودمان را داشته باشیم شما هم اگر کمکی به سازمان(!) کنید جای دوری نمی­رود شما هم بالاخره یه سری تخلف دارید..." وقتی این مرد بیرون رفت، خانوم جوادی-یکی از استادهایمان: چقدر بهش دادی! گفتم:چطور؟ گفت: آخه قبلن آموزشگاه...که بودم، خانوم محمدی هر دفعه 50-40تومان به این یارو می­داد!

4.  دو نفر مامور سازمان آب و فاضلاب با با یونیفرم آبی­رنگ اومدن میگن، قیمت تعرفه آب مصرفی و انشعاب برای آموزشگاه بیشتر از انشعابهای معمولی است باید بیایی و 1،500،000 تومان بپردازی وگرنه آب آموزشگاهتان قطع می­شود. رفتم اونجا، کارمند ریشو که سیبیل­هایش لب پایینش رو هم پوشانده بود با آستین کوتاه، به من میگه 400،000 تومان بده تا مشکلتان را حل کنم. من هم که قیمتهای رشوه دستم اومده با ناراحتی می­گم چه خبره؟! میگه فکر کردی همه­ی این پول را خودم به جیب می زنم! باید به همه­ی اون بازرسها و راننده و کارگر یه مبلغی رو بدم. فقط 100تومانش واسه خودم می­مونه! بهش گفتم می­روم پیشِ رییس، مشکل رو حل می­کنم، گفت: اگه واقعا مهندس بودی می­فهمیدی که 400هزار کمتر از 1،500،000 است. رفتم به سمت اتاق رییس و زیر لب می­گفتم اتفاقا ما یه مهندسی داشتیم که نمی­فهمید 13میلیون کمتر از 24 میلیون است!

5.  چند روز بعد دوباره یک نایب شهرداری اومده میگه اینجا قبلا بانک بوده حالا آموزشگاه شده شما حق تجاری ندارید فردا می­آییم اینجا رو می­بندیم... رفتم شهرداری سراغ اجراییات، ابلاغیه شهرداری رو که آموزشگاه­ها می­توانند در اماکن مسکونی فعالیت داشته باشند را با غروری آکادمیک گذاشتم روی میزش! یه نگاهی کرد و گفت حالا می­آییم آموزشگاه­تان مشکل را حل می­کنیم. فردا و پس­فردا چند بار اومد آموزشگاه که یه پولی بهش بدم. اما من نبودم او هم همان تهدیدهای بستن آموزشگاه را برای منشی­هایم تکرار کرد و فعلا یه هفته است که خبری ازش نیست.

6.  رفتم اداره آموزش­پرورش که قبض واریز 5%سهم اداره را بدهم، مسئول آن قسمت می­گوید لازم نیست این­همه پول بحساب سازمان واریز کنید اگر نقدی هم آن را بپردازید ما خیلی حساسیت بابت مبلغ آن به خرج نمی­دهیم! آموزش­پرورش خیلی کارمندان شریفی دارد.. شما هم هنوز مدیر معرفی نکردید و این تخلف است..

7.  آخر مردادماه هم مامور اداره برق اومد...

...  موارد دیگری هم هست از بازرس اداره گاز و مامور اماکن و... که بماند!

* رسانه­ها جنجالهای زیادی درباره­ی مسایل سیاسی می­کنند اما آنچه مردم روزانه از جمهوری اسلامی می­بینند این چیزهاست. اگر بچه حزب­اللهی­ها یک­درصد حساسیت درباره­ی مسایلی مثل حجاب و سیاست و... را درباره­ی فساد اداری هم داشتند، قطعا رضایت مردم از جمهوری اسلامی چندبرابر شده بود.

* دیروز وسط استخر(!) یاد این مشکلات و رشوه بگیرها افتادم... گریه­ام گرفت بود، نه بخاطر رشوه هایی که دادم و یا گرفتند، بلکه بخاطر اینکه مسئولان و بچه حزب­اللهی در خواب هستند و نمی­دانند مردم چه ویترینی از ادارات جمهوری اسلامی می­بینند. بخاطر این­که چطور حزب­اللهی­ها بازیچه­ی جریانات و جنجالهای سیاسی می­شوند و دردهای واقعی جامعه را نمی­بینند.

دیگه خـوب می­فهمـم حالِ راننده تاکسیـی که تا چشمـش به ریش من می­افته شروع می­کنه به درد دل کردن و یا فحش دادن به احمدی­نژادِ بیچاره!  بخدا این فسادها بنیان­برافکن است، ای­کاش گستردگی آن را باور می­کردیم!